A - Lista Carpigiani

D A V I C I I: Pojawił się poważny zawodnik w post Lil Peepowej grze. Kolejny benger od Ariesa to bardzo zgrabne połączenie tego co modern nastolatkowie kochają. Romantyczna gitarka, repetycja wokalna i brudny beat – i choć śpiewa, że nara, to myślę, że nieraz jeszcze pojawi się na ripicie z hitem zainspirowanym 2000s.

Może i nie jest to tak zjawiskowe jak "Good Good", ale wciąż żre jak zły. DJ Mustard zna się na swojej robocie jak mało kto.

Jezu, jak ja lubię takie buńczuczne, agresywnie przewinięte rapsy na uzależniających, basowych bitach. Szkoda jedynie, że o Asian Da Brat (od niedawna, wcześniej Asian Doll) jest tak cicho, bo to jedna z ciekawszych obecnie raperek.

Landrynkowy, flourescencyjny synth-pop z mroźnej Norwegii o niedogodnościach związanych z rozstaniem. Szczególne upodobanie znajduję tu w efektowym podwójnym chorusie, który czyni ze mnie zakochanego astronautę.

A już myślałem, że "Accelerate" będzie jedynym udanym singlem na comebacku Aguilery. Na szczęście się pomyliłem, bo najświeższa, wyprodukowana przez Andersona Paaka. propozycja Christiny to istne tour de force pociętego, konturowo uhouse’owionego synth-r'n'b-popu z domieszką hip-hopowych patentów. Mainstreamowe granie w najlepszym wydaniu.

Przyznam, że nie wiązałem wielkich nadziei z powrotem Christiny, a tu taki post-r’n’b-trapowy, wielokrotnie złożony zaskok. W teorii to tylko zlepek większości obecnych trendów w popie, ale wszystko jest tu tak ciekawie i wielowątkowo skonstruowane (Kanye, zdejm czapkę!), że utwór z miejsca sprawia wrażenie czegoś naprawdę świeżego. Wszystko przyspieszyło jak w syntezatorowej, ovosoundowej zorbie.

Wybaczcie, ale znowu muszę wyskoczyć z jakimś piwniczniakiem, bo typol oddał do użytku gruby synth-funk-popowy wał, który od kilku dni nie daje mi spokoju. Widocznie wciąż nie jestem w stanie oprzeć się czemuś, co stoi na rozstaju dróg Toro, Neon Indian i wczesnego inc. (mostek). Tak często ostatnio tego słuchałem, że aż mam zawroty głowy.