Skręt w stronę bardziej tanecznych klimatów Yumi Zouma zasygnalizowali już na swojej drugiej EP-ce, w utworze "Alena", a "Keep It Close To Me" potwierdza ten kierunek. Nowy utwór zespołu przypomina mi trochę muzykę duetu Sobcek, a trochę kawałki Sakanaction, gdyby odrobinę wyczyścić je ze stadionowości, bo akurat znak rozpoznawczy w postaci wszechobecnego eteryzmu pozostaje nietknięty. Brakuje mi tu jednak tej lekkości sklejania motywów i układania fajnych melodii, jaka charakteryzowała "The Brae", "Catastrophe" czy "Song For Zoe & Gwen", a będąc zupełnie szczerym, właściwie niewiele z nich pozostało. Nie o takie Yumi Zouma walczyłem, choć może to tylko mała obniżka formy. –W.Chełmecki

Muszę przyznać, że do tej pory jeszcze zdarza mi się zapętlić "No Type" i przy rozkręconej na full muzyce powtarzać za chłopakami "bad bitches is the only thing that I like". Zasadniczo dzięki chwytliwości tego kawałka dobrze pamiętam każdy moment na imprezach, na których ktoś już po paru kolejkach postanawiał zarzucić jakimś trapem. Teraz Rae Sremmurd co jakąś chwilę wypuszczają single promujące ich drugi album, który miałby być kontynuacją debiutu, co sugeruje jego tytuł – SremmLife 2.

Jakiś tydzień temu duet wrzucił do sieci "Look Alive". Liczyłam na kolejny energetyczny banger, a dostałam muchę zamoczoną w smole. Wokale Swae Lee i Slim Jimmy’ego są gdzieś w tyle, pojawia się jakiś pogłos, do tego ogólny nastrój jest raczej ponury. To już nie jest kawałek, który puszczony w środku nocy wywoła wyśpiewanie refrenu unisono, ale raczej piosenka na dzień po – kiedy kac męczy i brakuje nawet siły na kliknięcie "next". –A.Kania

Brytyjski duet AlunaGeorge nie ma ostatnio dobrej passy. Poprzednio na przeciętnym "I'm In Control" w nieudolny sposób wokalnie udzielał się Popcaan, tym razem przy produkcji pomagał Flume, a zespół notuje kolejny średni numer. Niezamierzenie śmieszny moment otrzymujemy przed pierwszym chorusem, kiedy napięcie dokręcane jest do maksimum, ale brzmi to tak, jakby George zasnął na chwilę nad swoim mikserem, przez co biedna Aluna w teledysku nie może ściągnąć skarpetki! Pierwsza połowa refrenu to ładna melodia wyśpiewana przez niezawodną Francis, ale już w drugiej części zaczyna męczyć niepotrzebnie pocięty podkład. Nie jest to na pewno aż tak irytująca propozycja jak wspomniana nagrywka z Popcaanem, ale do klasy singli z Body Music to w ogóle nie ma tu startu. –S.Kuczok

Naprawdę szczerze chciałem polubić Wyszli Coś Zjeść. Do 1985 również podchodziłem bez uprzedzeń, ale jednak z nowym krążkiem Rasmentów jest trochę tak, jak z ich poprzednim dziełkiem. To rap, który w trakcie odsłuchu nie wprawia w zażenowanie i nie epatuje nudziarstwem, ale już po kwadransie ciszy po odtworzeniu zamykającej album piosenki "Przerwa", ciężko jest się pozbyć wrażenia, że ostatnie dwadzieścia osiem indeksów spłodzonych przez duet w latach 2015-2016 to nienagannie wyprodukowane przypowieści o tym samym. Fenomen składu najlepiej oddaje parafraza fragmentu krótkiej piłki Tomasza Skowyry o ostatniej części tryptyku Moderat: "Rasmentalism są wręcz znakiem firmowym ALTERNATYWNEJ linii rapowego trójkacore'u, właściwie od dwóch lat grając ten sam repertuar oparty na para-obserwatorskich linijkach Rasa i coraz mniej soul-hopowych beatach Mentosa. Jeśli chodzi o mój stosunek do Rasmentalismu, to przyznaję, że z trudem przychodzi mi odróżnianie ich ostatnich trzydziestu kawałków, a wysłuchana płyta prędko wylatuje z pamięci. To może nie jest jakieś katastrofalne granie – jest tylko zwyczajnie monotematyczne i jakby oklepane. Dlatego niestety poddaję się przy słuchaniu sprawnie skleconych utworów, takich jak: «1985», «Jeszcze jeden kieliszek» czy «Wszyscy kłamią», ale wiem, że są tacy, którym skacze ciśnienie na wieść o kolejnej płycie i kolejnym przyjeździe duetu do ich wsi". –W.Tyczka

Do Flaming Lips coverujących Bowiego podszedłem z całkiem pozytywnymi oczekiwaniami – z połączenia tak wybitnych muzyków powinno przecież powstać coś dobrego, nie? Niestety, po rozpoczęciu odsłuchu uderzyło mnie poczucie zbędności całego przedsięwzięcia. To przecież po prostu znane każdemu doskonale "Space Oddity" odziane w nowocześniej brzmiącą produkcję, która jednak nie sili się na jakąkolwiek próbę skłonienia słuchacza do odkrycia kawałka sprzed prawie 50 lat na nowo. W momencie piosenkowego zakończenia odliczania zacząłem się łudzić – może teraz cover naprawdę się zaczyna? Tak się nie stało. Flaming Lips sprytnie podczepili się pod śmierć Bowiego, składając mu bezpieczny hołd, który nikogo nie powinien urazić. Sukcesu artystycznego jednak nie stwierdzono. –P.Ejsmont