felieton pana Halickiego

kilka słów - felieton ów (cóż, nie jest to raczej felieton,ale bez czepialstwa) oceniam jako średni/słaby. Ale spoko, autor młody, uczy się, będzie lepiej. Natomiast doskwiera mi co innego - pewna maniera autora, która przejawia się w niepotzrebnej bufonadzie (dla mnie coś najgorszego jeśli chodzi o recenzentów). 19 lat to wiek, który sprzyja pewności siebie, toteż Łukasz H. pewny siebie jest - a to nie zmieni nigdy z pewnością swoich upodobań co do kawałka Radiohead, a to jego ocena Księgi K44 pozostanie z pewnością niewzruszona - pozazdrościć recenzenckiej konsekwencji. Ja oczywiście czepię się tego ostatniego omówienia(K44) jako że na tym polu dysponuję pewną kompetencją. Abstrahuję od toczonej niedawno dyskusji dotyczącej wartości albumu - nie jest to w tej chwili istotne. Halicki stwierdza: 1. polski hh znajduje się w szambie 2. nigdy się zapewne z niego nie wydobędzie 3. Księga to "ciężkie klimaty aczkolwiek wciągające" (heh...) 4. + i - są po dziś dzień stale puszczane przez tv muzyczne (!). Otóż - najważniejsze - ocen takich nie ma prawa ferować ktoś, czyja niekompetencja jest oczywista i wyziera z każdego zdania. Proszę mnie dobrze zrozumieć - nie oceny (słuszne lub nie) mnie tu wkurwiają, tylko to zadufanie.

przypomina mi to w sumie rozmowę, którą toczyłem niedawno z jednym gościem, wypowiedź brzmiała następująco: teraz rock i cała muzyka gitarowa to gówno, bo weź: limb bizkit, linkin park itd. co to w ogóle jest. Jaka znajomość sytuacji taka jej ocena, pozdrawiam